Zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów przemysłowych UE (dalej: Rozporządzenie) za definicję wzoru przemysłowego przyjmuje się postać całego produktu lub części produktu wynikającą z cech, w szczególności linii, konturów, kolorów, kształtu, faktury lub materiałów samego produktu lub jego dekoracji, włączając w to ruch, przechodzenie lub jakikolwiek inny rodzaj animacji tych cech. Z tej definicji wynika, że za wzór przemysłowy można uznać projekt krzesła w zakresie zestawienia materiałów użytych do produkcji krzesła, kształtu oparcia oraz kształtu i proporcji czy długości nóg, rękawice ochronne w zakresie materiału użytego do ich wykonania, kolorystyki i wzornictwa lub opakowanie kosmetyku drogeryjnego w zakresie kształtu jego flakonu, połączenia jego kolorów czy kształtu i formy nakrętki.
Trzeba mieć na uwadze, że wzór przemysłowy, aby mógł być chroniony jako unijny wzór przemysłowy musi być nowy i posiadać indywidualny charakter.
Wzór uważa się za nowy, jeśli przed datą jego pierwszego publicznego udostępnienia (dla wzoru niezarejestrowanego) albo przed datą złożenia wniosku o rejestrację lub datę pierwszeństwa (dla wzoru zarejestrowanego) nie ujawniono publicznie identycznego wzoru. Z kolei wzory przemysłowe uważa się za identyczne, jeśli ich cechy różnią się jedynie nieistotnymi szczegółami. Dla przedsiębiorcy, który chce zgłosić swój wzór przemysłowy i uzyskać prawo z rejestracji oznacza to, że musi wcześniej zbadać rejestry wzorów przemysłowych i ustalić, czy identyczny wzór nie został wcześniej publicznie ujawniony. Jeśli został, wtedy traci on przesłankę nowości. Przedsiębiorca powinien zatem kontrolować moment ujawnienia produktu, a przedtem utrzymywać wszystko w tajemnicy. Co więcej, jeśli dwa wzory różnią się tylko niewielkimi lub nieistotnymi detalami, są uznawane za identyczne. Dlatego należy pamiętać, że kosmetyczne zmiany, takie jak niewielka zmiana proporcji danego wzoru lub dodanie detali, mogą nie być wystarczające, aby wzór przemysłowy był uznany za nowy.
W doktrynie sądów polskich i europejskich przyjmuje się, że oceny indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego dokonuje tzn. zorientowany użytkownik. Jest nim osoba, która nie jest twórcą czy ekspertem technicznym, lecz nie jest także przeciętnym klientem. Zorientowany użytkownik to zatem osoba, która używa produktu, w którym zawiera się wzór, zgodnie z jego przeznaczeniem, zna różne wzory istniejące w danej branży, posiada pewien zakres wiedzy na temat elementów, jakie te wzory zwykle posiadają, i w związku z zainteresowaniem produktami wykazuje stosunkowo wysoki poziom uwagi przy ich używaniu.
Indywidualny charakter wzoru wynika z odmiennego całościowego wrażenia lub braku „déja vu” z punktu widzenia poinformowanego użytkownika w stosunku do ogółu istniejących wcześniej wzorów, z pominięciem różnic, które nie są wystarczająco uwydatnione, ażeby wpłynąć na wspomniane całościowe wrażenie, nawet jeśli wykraczają poza nieznaczące szczegóły, z uwzględnieniem jednak różnic wystarczająco uwydatnionych, by stworzyć odmienne całościowe wrażenie.
W praktyce oznacza to, że przedsiębiorca chcący zarejestrować produkt jako wzór przemysłowy musi najpierw zbadać rynek. Powinien stworzyć taki produkt, aby zorientowany użytkownik miał wyraźne, całkowite i odrębne wrażenie wizualne, tak aby wzór nie tworzył efektu „to już widziałem”.
Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego trzeba mieć na uwadze zakres swobody twórcy. W każdym przypadku określa się indywidualnie, jaki zakres swobody twórczej miał projektant przy tworzeniu wzoru przemysłowego. Zakres swobody twórczej jest zdeterminowany przez cechy funkcjonalne przedmiotu oraz przez wcześniejsze wzornictwo. W przypadku wzorów, które muszą spełniać przede wszystkim wymogi funkcjonalne przedmiotu, zakres swobody twórczej jest mniejszy, niż w przypadku wzorów, w których przeważają założenia estetyczne. Przykładowo, ubrania ochronne, które mają pełnić funkcję nieprzemakalną, nie będą mogły być stworzone z innego materiału – wtedy nie będą pełnić swojej funkcji. Zakres swobody twórczej projektanta ubrań nieprzemakalnych jest więc ograniczony w zakresie materiału, z jakiego korzysta przy produkcji tychże. Tam, gdzie zakres swobody twórczej jest większy, różnice między wzorami powinny być łatwiej zauważalne niż w przypadku wąskiego zakresu tej swobody. Zorientowany użytkownik musi mieć wiadomości w tym przedmiocie, wystarczające dla oceny zakresu swobody twórczej i umieć zauważyć nawet stosunkowo małe różnice, istotne w przypadku wzorów o niewielkiej swobodzie twórczej.
Unijny wzór przemysłowy nie obejmuje cech postaci produktu wynikających wyłącznie z jego funkcji technicznej. Zgodnie z europejskimi poradnikami, które są dostępne online te cechy wzoru, które wynikają wyłącznie z funkcji technicznej, są wyłączone z ochrony i nie są uwzględniane do celów stwierdzenia, czy inne cechy wzoru spełniają wymagania dotyczące ochrony. Oceny cech produktu w kontekście stwierdzenia, czy wynikają z jego funkcji technicznej należy dokonywać szeroko – należy mieć na uwadze motywację wyboru owych cech, istnienie alternatywnych wzorów umożliwiających zrealizowanie podobnej funkcji technicznej. Niektóre elementy produktu mają kształt narzucony funkcją techniczną – przykładowo krzesło musi mieć oparcie (kiedy nie ma oparcia już jest taboretem, a nie krzesłem), co jest zwężeniem zakresu swobody twórcy w zakresie formy, lecz już materiał, kolorystyka czy wzornictwo krzesła pozostaje do wyobraźni projektanta.
Przedsiębiorca przed zgłoszeniem wzoru powinien zidentyfikować cechy produktu narzucone przez jego funkcję, aby ustalić zakres swobody dla projektanta produktu. Przy ograniczonej swobodzie projektowej nawet subtelne zmiany mogą być wystarczające dla indywidualnego całościowego wrażenia i stanowić podstawę ochrony. Natomiast należy mieć na uwadze, że badanie funkcji technicznej w przypadku wszczęcia postępowania o unieważnienie wzoru z art. 25 Rozporządzenia opiera się na obiektywnej ocenie okoliczności, które miały wpływ na wybór cech danego produktu, a samo posiadanie przez wzór samych funkcji technicznych bez ingerencji projektującego może być podstawą do unieważnienia wzoru przemysłowego.